About

Wie is Omar Kbiri? Omar K. klinkt als een tbs’er die aan de fietszadels van kinderfietsen ruikt, maar niets is minder waar. Omar Kbiri is een beweging, een levensgenieter en een goedgemutste menselijke sneeuwbal. Hij kan alles laten rollen en als het idee of concept eenmaal in beweging is wordt het alleen nog maar groter en groter. Zijn geestesvruchten hebben al mening chalet verwoest, zijn enthousiasme is een nietsontziende lawine en diens bevlogenheid niets minder dan besmettelijk. Met Kbiri ga je niet in zee, hij is de zee. Waar veel mensen van onze generatie steevast blijven dromen en zodoende weinig waarmaken heeft Omar voor een andere aanpak gekozen. Hij is niet blijven wachten op een kruiwagen of een vriendendienst, Kbiri trapte deuren in, met een glimlach, en nu heeft hij de sleutel.  

Ik ken Omar als sinds kleins af aan en we waren nooit echt goede vrienden. Integendeel. Omar was een lelijk eendje, een geboren loodgieter of dakdekker, zo iemand die in je wasbak plaste als je even weg was. Zo’n ventje dat op trapleuningen spuugde, maar Kbiri heeft mijn de laatste jaren doen verbazen. Hij toont keer op keer aan dat met heel veel liefde en een gezonde dosis mouwen opstropen alles een succes kan worden. Niemand kan meer om hem heen, hij is als een joekel van vrachtwagen in een krappe Amsterdamse steeg.  

Omar zijn opkomst staat ook gelijk aan de opkomst van veel jong creatief talent in Amsterdam. Vormgevers, fotograven, journalisten, entrepreneurs, Kbiri heeft veel van deze groeibriljantjes van een kruiwagen en een netwerk voorzien. Hij heeft het kille en eenzame artiestenleven een kloppend cultureel hart gegeven en hierdoor is de jongerencultuur in één klap stukken toegankelijker geworden. Sponsoren gaan in zee met projecten waar ze vroeger ongetwijfeld op neer zouden hebben gekeken, ja, Omar maakt van een moeilijk verkoopbare en veelal onbegrepen cultuur iets verkoopbaars. Maar Kbiri heeft niet alleen een goed oog voor zaken, hij is ook nog eens een bovengemiddeld journalist. Mijn eerste televisie-interview was met Omar en wat mij toen vooral opviel was zijn menselijkheid, ik noem het de Man Bijt Hond-factor. Veel journalisten komen met overdreven gewichtige vragen, ik kan daar nooit zo goed tegen. Niet alles hoeft altijd betekenis te hebben, die ziekelijke drang naar gewichtigheid hangt als een donderwolk boven de Nederlandse journalistiek. Het is een kunstje geworden en zodoende is het geen kunst meer, maar een schnabbel. Journalisten beginnen steeds meer op ordinaire geldwolven te lijken, Omar niet, Omar Kbiri is en blijft een jakhals. 

door James Worthy