Ik met Edward Bardoul in een diepte interview over “Talent” binnen de reclamewereld. Dikke dank aan @RonnieOvergoor en 7 ditches.

Ik voel een grote verantwoordelijkheid om dat wat ik leer en zie, zo nu en dan te delen in zijn kwetsbaarste/ pure vorm. Te delen met vooral de jonge mensen in deze wereld, welke we vaak alleen maar de glanzende kant van de medaille tonen. Terwijl er zoveel meer bij komt kijken om iets te kunnen laten glanzen. Dus bij deze.

A) Ik begin te leren waarom je altijd dient te geven. Ondanks dat wat je terugkrijgt in eerste aanzicht vaak niet aanwezig is.

Het is iets wat ik vaak hoor in mijn hoofd en dat van anderen. Waarom geven wanneer je niet zeker weet wat je ervoor terugkrijgt. En het antwoord “je moet niets terugverwachten”, was wel OK, maar niet voldoende. Er moet toch meer zijn dan alleen deze redenering? Welke wel erg vaag is

Ik kwam er voor mijzelf achter dat je door altijd te geven, juist door vele keren dat je er “niets” voor terugkrijgt en je een tikkie bitter kan voelen. De waarde van ontvangen altijd zult blijven begrijpen. Het kunnen begrijpen wat de waarde is wanneer iemand jou iets zal geven. Dit zul je door zelf altijd te geven, nooit uit het oog laten en de mensen die jou wat geven, altijd zal teruggeven wat zij verdienen te ontvangen voor de “act of kidness”. Deze dankbaarheid zullen je in je leven verrijken met een stroom aan giften, puur omdat de wereld zal inzien dat het geven van iets aan jou nooit als een gemiste kans zal voelen.

B) Ik begin te leren dat liefde voor ieder een eigen pad met een eigen ritme heeft.

Vaak beoordeel ik zachtjes de mensen in mijn omgeving die vaker een relatie lijken te hebben dan de griep. Je kent ze wel…hahaha…sorry als ik je mag en je dit leest. X!

Er is geen mooi gemiddelde van zoveel relaties per 10 jaar. Shit is jammer genoeg geen voetbalcompetitie en onze hartjes geen top 3 club.

Iemands liefdes CV kan handig zijn om te weten. Maar echte liefde is ten alle tijden puur wanneer het puur is. Daar kan de weg ernaartoe weinig tot niets aan veranderen. Je voelt het gewoon.

C) Ik begin te leren waarom het eenzame gevoel aan mij ligt en niet aan de wereld waar ik voor mijn gevoel goed voor was.

Al een langere periode voel ik me eenzaam. Dit omdat ik het gevoel heb dat ieder die ik heb geholpen door simpel weg oprecht geintresseerd te zijn in de persoon en te geven om hun gemoedstand. Nu de mensen zijn die de mooie dingen in het leven delen met andere mensen dan mij, de persoon die er was toen het wat tegenzat.

Als het type persoon dat ik ben, zal ik niet zo snel gaan janken hierom (behalve in deze post haha). Maar voelde het eenzaam wanneer ik de persoon was die soms moegestreden was en deels boos. Om dan te zien dat veel van diezelfde mensen dit niet zagen of konden zien wanneer de tafels omgedraaid waren. Dat kan een eenzaam gevoel geven. Helemaal wanneer je boosheid de afstand tot je medemens doet vergroten.

Het is erg simpel om dit perspectief aan te houden, want het voedt zich uit boosheid en ja dat is er vaak voldoende in zo’n fase. Lijkt bijna een onuitputtelijke bron te zijn. Maar het is niet de juiste brandstof om van te leven. Het laat je als drijfzand steeds dieper wegzakken tot je….

Wel is de grote schuldige in dit verhaal ikzelf. De schouder van je omgeving willen zijn is iets wat jezelf realiseert. Het is iets waar ik mn waardering uithaal, mn conformatie dat ik ertoe doe. Iets wat voor mij komt door mn jeugd, die rol sleet erin. Maar het is iets waar ik nu genoeg van heb. Omdat het niet bijdraagt aan mijn geluk.

En om dit te kunnen realiseren zal ik dus meer mensen gaan afstoten, gewoon omdat ik er niet voor ze zal kunnen zijn.

Ik zal gezonder moeten gaan leven, zodat ik op de momenten die er wel toe doen, er ook een volle 100% kan zijn. (en dat is voor mijzelf)

Ik zal er op moeten vertrouwen dat mijn sociale status niet alleen maar rust op dit oude verroeste fundament maar op iets anders. (wat? I dunno…maar dat vind ik wel)

D) Ik begin te leren dat mijn kleinkinderen geen ene fuck zullen geven, hoe lekker hun oma was.

Ergens voel je een onzichtbare druk, ik tenminste, om het geilste wijf van de wereld te scoren. Tip top everything. Drs Doutze Kroes met strijkbout in een hand en een M16 in de andere, gewoon omdat ze een eckte eckte is. Maar tsja….bedoel voor wat neukvlees ok….maar voor de Oma van mijn kleinkinderen neeeuh dat zal helaas niet de realiteit zijn.

Vaak zie ik de gevolgen die oudere generaties kunnen hebben op de familie gemoedstand van het heden. Dingen kunnen lang door etteren, van trauma’s tot verslavingen en van wat echt belangrijk is tot dat wat een oase van geluk zal blijven voor een hele familie generaties lang. (kuch kuch Kardashian)

Daarom heb ik geleerd om te kijken met de bril van mijn kleinkind naar Miss Liefde dan die van mn omgeving en hun fakkin FB likes valuta.

E) Ik begin te leren dat ik eigenlijk nog erg jong ben en nog zoveel moet leren.

En dat is best wel een lekker gevoel ondanks dat ik 28 ben.