Gebaseerd op een waargebeurd leven


Text

Aug 27, 2014
@ 8:11 am
Permalink

Wat was dit mooi!! Vodafone x Vera x Kyteman

En wat is dit eigenlijk nog de enige manier hoe ik met merken wil samenwerken in de toekomst. Het begon voor Nederland allemaal met de trailer en het mooie mediageweld eromheen. Waarin bekend werd dat Vera dankzij Vodafone en Kyteman haar eerste concert in Paradiso mocht gaan beleven.

Waarna Nederland werd gevraagd om ook in het project te participeren. Door een inzending te doen naar Vera & Kyteman, want wat zou Vera sowieso moeten horen tijdens haar eerste concert? Welk lied MOEST een onderdeel worden van Kyteman zijn setlist voor Vera’s eerste concert?

Ook wat Nederlandse artiesten brachten hun suggestie in een video over aan Vera en Nederland. Mensen zoals Krystl, Eefje de Visser, Chef Special en Taymir

Eefje

Chef

En hoe dichter het concert van de 25ste naderde, hoe meer naar het resultaat wat Kyteman zou presenteren in Paradiso uitgekeken werd. Een proces wat wel een vrij grote uitdaging was voor de musici van het Kyteman Orchestra. (Voor achtergrond over dit proces had het Parool een mooi stuk, geschreven door Liza van Lonkhuyzen)

image

Het concert was awesome en oh zo zo mooi :) - kippenvel waardig (beelden volgen asap in docu vorm). En bij RTL Late Night konden Kyteman en Vera, direct na het concert hun moment met ruim 1 miljoen Nederlanders delen (en de volgende dag oa nog Giel en voorpagina AD)

Te samen met een geweldig team van bureau’s mocht dit gedaan worden. Dikke dikke hulde naar » #Achtung! #Kytopia #Blyde #Wefilm #AMPamsterdam. Erg trots dat ik met mijn bedrijf “biko” een onderdeel ervan mocht vormen om de influencers strategie in zijn geheel te overzien en ondersteunend te zijn in de PR. De grootste les van dit project voor mij is dat wanneer je de beste mensen betrekt in een project en ze alle vertrouwen geeft (dikke props voor Vodafone hiervoor), Dan komen daar heel erg mooie dingen uit die precies zijn wat je zoekt als merk maar nooit van tevoren had kunnen bedenken of regisseren.  


Photo

Jul 22, 2014
@ 4:23 pm
Permalink

Daar hing ie dan, zijn allermooiste vlieger. Ze vertelde dat de wind vandaag was stil komen te liggen. Dat het beter zou zijn om binnen te zitten. Hij snapte haar, hij snapte waarom ze moest liegen.

Hun thuis stond vannacht te trillen. Zijn zusjes waren bang, kropen bij hem in bed om een schuilplek te vinden. “Heb geen angst” dat is onweer daar in de verte. Hij snapte haar, hij snapte waarom ze moest liegen.

Geluid van tranen. “Maak je geen zorgen” het ging goed met haar. Papa is even weg met zijn vrienden. Hij zou snel weer terugkomen. Hij snapte haar, hij snapte waarom ze moest liegen.

De enige waarheid die voor hem telde, was de waarheid van moederliefde.

Daar hing ie dan, zijn allermooiste vlieger. Ze vertelde dat de wind vandaag was stil komen te liggen. Dat het beter zou zijn om binnen te zitten. Hij snapte haar, hij snapte waarom ze moest liegen.

Hun thuis stond vannacht te trillen. Zijn zusjes waren bang, kropen bij hem in bed om een schuilplek te vinden. “Heb geen angst” dat is onweer daar in de verte. Hij snapte haar, hij snapte waarom ze moest liegen.

Geluid van tranen. “Maak je geen zorgen” het ging goed met haar. Papa is even weg met zijn vrienden. Hij zou snel weer terugkomen. Hij snapte haar, hij snapte waarom ze moest liegen.

De enige waarheid die voor hem telde, was de waarheid van moederliefde.


Text

Jul 13, 2014
@ 8:47 am
Permalink

Korrels zeezout

"Is dat de suiker? Of is dat de zout?" Dikke brokken van het puurste zeezout morste ze vervolgens op het tafelblad. Als knikkers sprongen ze alle kanten op. Ze had geen crisisplan paraat voor deze situatie merkte ik. Dus een lach van haar moest het doen en dat doet het. Maar volgens mij had ze dat zelf niet echt door. Ik wenk de ober en vraag iets gemaakt van chocola te brengen naar onze tafel, vrouwen houden daarvan geloof ik.

Haar ogen kijken weer op van het blad, recht in de mijne. Terugkijken is al dat wat ik kan. Licht blauwe ogen die weten wat sprankelen is. Verfijnde sproeten, vol pracht met de finesse van een grootmeester aangestipt op haar wangen. Ze lijken op een verzameling onbereikbare sterren als in een hemellichaam. Sterren waar ik als zeeman in deze oceaan van liefde misschien mijn weg naar thuis kan navigeren. Want soms kunnen de golven groots zijn. De stromingen je eindeloos meesleuren en de felle zon je rug uitbranden. Laat je snakken, vol dorst al machteloos dobberend in een oceaan waarvan het zeewater dit niet kan lessen. Daar op die zee waar je tranen zout trekken en in korrels op zn plek lijken te vallen. Voor je ogen, bij die dame op het tafelblad. Al dat wat ik dan kan denken is. Mors er maar mee, gooi ze weg, veeg ze van deze tafel. Want ze gaan niet mee naar de plek waar ik nu naartoe ga, thuis.


Photo

Jul 6, 2014
@ 4:05 pm
Permalink
1 note

laragroot:

hidden love

laragroot:

hidden love


Text

Jun 20, 2014
@ 3:15 am
Permalink
1 note

Dikkopjes

Een verhaaltje wat ik afgelopen vaderdag in een koffiezaak schreef.

Het was lente in Castricum en schoolvakantie. De rage van vissen op voorntjes, baarsjes, salamanders en kikkers was volop op in gang. Bamboe- en telescoop hengels werden gekocht van ons zakgeld. Je leerde je fel gekleurde dobber met de perfecte hoeveelheid loodjes uit te balanceren. Soms zette je je tanden in het lood zodat deze goed op de vislijn geklemd raakte, maar je moest wel oppassen als je dat deed, want Dennis de buurjongen had ooit gehoord over “loodvergiftiging”. De vaders leerde ons ingewikkelde knopen te maken maar ook hoe je maden moest doorspiesen op je vishaakje. Maden waren uiteindelijk vele malen handiger dan brood, dat wanneer je niet oplette of te hard werd door de zon of gewoon voor je neus werd gestolen door eenden. Samen met mijn buurjongens Thomas, Michael en Dennis struinden we de sloten af opzoek naar dat perfecte plekje waar witvisjes rijkelijk aanwezig waren. De plekken waar je de dobber erin gooide en binnen enkele seconden direct tuk had. Indianenverhalen over wie wel is een snoekbaars had gevangen maakte hun ronde onder ons jochies, levensgevaarlijke vissen die je vingers eraf konden bijten. Je kon zo’n snoekbaars, wanneer gevangen ook verkopen aan de plaatselijke chinees. Die betaalde zo 20 gulden voor een grote snoekbaars, dat waren iets van 40 pakjes fireballs weet je wel.

Terwijl we over de slootjes sprongen, onderweg naar de beste plekjes. Vertelde buurjongen Thomas over een vol aquarium met dikkopjes die hij thuis had staan. Samen met zijn vader had hij deze op een goede zaterdagmiddag gevangen, een stuk of 347. Sommige dikkopjes begonnen al pootjes te krijgen en vraten zelfs soms de kleine dikkopjes op. Voor een jong nieuwsgierig persoon was zo’n aquarium met dikkopjes een waar spektakel, het herbergde alle pure primitieve facetten van wat de natuur, natuur maakte. Schattige beestjes maar ook al de aanwezigheid van een roofdieren instinct. Zo’n aquarium mistte alleen nog maar een “National Geographic Channel” logo in de rechterbovenhoek. Toen we die middag belanden bij Thomas thuis, waar we broodjes pindakaas en limonade kregen, waren mijn ogen vastgelijmd aan het aquarium dat vol zat met dikkopjes en ik kon maar een ding bedenken, “dat wil ik ook!”.

Maar hoe kon ik dit doen met mijn vader? Mijn ouders waren gescheiden sinds ik een jaar of 7 was. En als kind kom je dan vervolgens terecht in het gescheiden ouders roulatie systeem, wat betekende dat je om de 2 weken een weekend met je vader had. We gingen dan bijna altijd naar de Beverwijkse Bazaar en hingen dan bij mijn vaders vrienden in de kapperszaak. Geen dikkopjes waren daar in zicht, het enige stukje natuur daar was te vinden in lichtbakken van landschappen met bergen en stromende watervallen, oerlelijk. Het was het weekend van mijn vader en ik hoorde zijn grote dikke BMW stoppen voor onze deur. Hij was zoals altijd gekleed in de kleren van dure stof die de buitenwereld aangaven dat er geld werd verdiend. Gouden juwelen en zijn geliefde Rolex twv 35k gaven mooi licht in het zomerse weer.

Maar deze keer was ik vastberaden om me niet mee te laten gaan naar Beverwijkse Bazaar. Ik moest en ik zal nog diezelfde dag, met mijn papa, dikkopjes hebben gevangen. Liefst tot de glazenbak die ik uit de schuur had getoverd, zwart zag van de dikkopjes. Ik zei tegen mijn vader “Ik wil dikkopjes hebben papa en jij moet mij helpen?”. Mijn vaders vocabulaire was met zijn Marokkaanse roots al vrij fors gegroeid qua Nederlandse woordenschat sinds hij hier woonde in ‘76. Maar dit was wel voor het eerst dat hij het woord “dikkopjes” hoorde. Voor een man waar geld vaak een antwoord was op de vraag “Wat voor winkel verkoopt “dikkehoofdjes?”…Nee pap “Het zijn dikkopjes, je weet wel baby kikkertjes?”…”Je kunt ze niet kopen, je moet ze vangen uit de sloot”. Mijn vader begon nog vreemder richting zijn kleine zoon te kijken, terwijl we al in zijn BMW 7 serie zaten. De geur van de dennenboom aan de achteruitkijkspiegel vulde de ruimte. “Waarom wil je dikke kikkervisjes hebben?” ik merkte dat de onderhandeling was begonnen tussen vader en zoon. Hij had het ouderlijk overwicht met zich mee in de onderhandeling over wat de aankomende uren ons plan zou worden, maar ik had de “schuldgevoel” kaart in mijn bezit. Een extreem doeltreffend wapen wanneer het in de juiste handen terecht kwam: “Thomas zijn papa heeft met hem wel 347 dikkopjes gevangen…”. Met alleen al die opmerking gaf mijn vader zich gewonnen en vroeg me wat het plan was, hij wilde het zo snel mogelijk gedaan hebben. Als een begaafde TomTom leidde ik mijn vader eerst naar de viswinkel, we hadden namelijk een goed net nodig en een emmer om de gevangen dikkopjes in te kunnen vervoeren. Mijn vader rekende af aan de kassa en wist dat nu het veldwerk stond te gebeuren.

Omdat ik wist dat de tijd kort was met mijn vader had ik een uiterst efficiënt plan gesmeden wat het vangen van minimaal 347 dikkopjes in korte tijd mogelijk moest maken. We gingen niet de slootjes afstruinen, nee, we gingen naar het natuur educatiecentrum “de Hoep”. Een centrum wat gerund werd door boswachters en waar scholen en gezinnen langs gingen om meer te leren over de natuur die er leefde in de duinen en bossen van Noord Holland. Er was een binnenplaats en een kleine buitenplaats waar het op deze zaterdag vrij druk was. Daar op de buitenplaats stond ik met mijn vader vergezeld met een net en emmer omringd door bezoekers en begeleiders. Het contrast van de wandelschoenen met een gezond voetbed en witte sokken van de doorsnee bezoeker en de zwarte suède schoenen zonder sokken van mijn vader kon niet groter zijn.

Midden in de buitenplaats, achter een laag hekwerk was er een ondiep meertje van 6 x 6 meter aangelegd door personeel van “de Hoep”.  Ik wees met mijn vinger naar het meertje “daar pap, daar zitten er dikkopjes”. Terwijl de dagjes mensen zich verdiepten in de groene borden met achtergrond informatie over wat er in dat meertje zoal leefde. Werkte mijn vader en ik onszelf ongegeneerd over het hekwerk dichter bij het kleine meertje. De suède schoenen van mijn vader testte het zand van het meertje zijn oever om te zien hoe dichtbij hij kon staan, langzaam trok het zand lichtelijk vacuüm rondom zijn voeten. Dichterbij kon hij niet komen en dus pakte hij het vangnet en al balancerend op zijn rechterbeen stak hij het net in het meertje en begon te scheppen. De eerste schep was al meteen raak en hij riep me toe “Emmer Omar, jellah, jellah!”, de magische woorden van mijn vader die als er iets in beweging diende te komen, dit ook in beweging lieten komen. Ik hield de emmer zo goed mogelijk vast, terwijl ik en mijn vaders schoenen dieper wegzakte in het natte zand van de oever. Met 8 grote scheppen raakte de emmer vol met wel honderden dikkopjes, ik had de buurjongen Thomas nu wel verslagen, dat kon niet anders. Met mijn hoofd half in de emmer al starend naar de bodem van mijn emmer vroeg mijn vader “ewa, is dat genoeg?” met de klank van een halfvolle emmer klonk mijn antwoord “Ja papa”.

We keerden weer terug over het hek met een emmer vol dikkopjes en onze schoenen onder de modder. Onderweg langs de dagjes mensen naar de BMW 7 serie, sprak niemand ons aan op wat we daar in godsnaam deden, men keek ons alleen maar aan tikkie verbijsterd. Het maakte mij geen reet uit, ik had mijn dikkopjes en dat was het enige dat telde. 


Video

May 9, 2014
@ 5:02 am
Permalink

"Weggaan" Connected by biko (SPEC x Het PR Bureau x Friesland Campina) 


Video

May 9, 2014
@ 5:01 am
Permalink

"Ikke Ikke" Connected by biko (Top Notch x Fernandes)


Video

May 4, 2014
@ 7:06 am
Permalink
1 note

One of my top TED talks, powerful


Video

Apr 27, 2014
@ 12:10 pm
Permalink
2 notes

beauty


Video

Apr 21, 2014
@ 10:00 am
Permalink

In mei gaan we los met de nieuwe “Realiteittijd” die nu door het leven zal gaan als “Mertabi”, Volop in productie voor een nieuw seizoen van
"Marokkaan geeft rijles", waar hij vorig seizoen +/- 8 miljoen views mee wist te halen. Dit seizoen ondersteunt door NewBeTV en regisseur Ivan Lopez Nunez, is het de bedoeling dat het allemaal naar een next level zal gaan.

Samen Kakhiel behoort Mertabi tot de biko familie en daar ben ik erg blij mee :)